A është besimi jonë në Zotin i palogjikshëm?

A e ka shkatërruar shkenca Zotin?

 

Ateistët pretendojnë se Zoti nuk është i vëzhgueshëm në mënyrë empirike, prandaj ai nuk ekziston.

Ky pretendim supozon parimin e verifikimit empirik: "Një fakt është i vërtetë vetëm nëse vërtetohet nga vëzhgimi empirik". Ateistët e rinj e konsiderojnë këtë kriterin e vetëm për vlerësimin e të gjitha njohurive dhe të gjitha pretendimeve të së vërtetës.

Megjithatë, në këtë linjë të të menduarit ka katër probleme të mëdha:

1-Parimi i verifikimit në vetvete nuk mund të verifikohet në mënyrë empirike. Kjo do të thotë që, vetë deklarata e cila thotë se "Një fakt është i vërtetë vetëm nëse verifikohet nga vëzhgimi empirik" nuk mund të verifikohet nga vëzhgimi empirik. Nuk ka asnjë vëzhgim empirik që na tregon se diçka është e vërtetë vetëm nëse vërtetohet empirikisht. Pra, i gjithë parimi i empirizmit si një metodë e njohjes bazohet në logjikën e gabuar të rrethit vicioz dhe prandaj është e rënë.

2-Vëzhgimi empirik - madje edhe me instrumentacionin më të sofistikuar - mund të vëzhgojë vetëm gjërat materiale që i nënshtrohen ndryshimit. Arsyeja e vetme për të cilën fizikantët mund të vëzhgojnë gjithçka është se ndryshimi po ndodh në të gjitha nivelet e botës materiale. Për këtë arsye, fushëveprimi i vëzhgimit empirik është i kufizuar dhe përfundimisht do të arrijë një kufi. Perëndia është i pandryshueshëm dhe i pandërrueshëm. Prandaj, Ai nuk mund të vërehet empirikisht nga përkufizimi. Kjo nuk nënkupton mosekzistencën e Zotit, por përfshin hapësirën e kufizuar të empirizmit si një metodë e njohjes.

3-Praktika aktuale e shkencës nuk është rreptësishtë empirike. Shkenca përfshin një ndërveprim të teorisë, modelimit matematikor, vëzhgimit empirik dhe besimit. Disa degë të fizikës të tilla si kozmologjia, fizika kuantike, astronomia mbështeten shumë në modelimin matematikor për të prodhuar teorema. Shumë teori shkencore si relativiteti, teoria e Big Bangit, etj., Janë rezultat i modelimit matematikor dhe jo i vëzhgimit të pastër empirik. Asnjëherë Ajnshtajni nuk kishte nevojë të vinte këmbë në laborator.

4-Shumë të vërteta zbriten duke përdorur logjikën aksiomatike dhe jo testimin empirik. Teorema e Pitagorës mund të provohet vetëm matematikisht dhe jo empirikisht. Asnjë sasi e vëzhgimeve empirike të trekëndëshave kurrë nuk do të përbënte një provë të teoremës. Krahasuar me provat logjike dhe deduktive, provat me bazë empirike janë më së shumti probabilistike, meqë madhësia e mostrës nuk mund të përfshijë tërësisht grupin e mostrave të testueshme.

Për këto arsye, neve deklarojmë se pretendimi që njohuria kufizohet vetëm në njohuri empirike përmes përvojës shqisore, është gabim i madh në të cilin kanë rënë shumica e ateistëve. Për të zbuluar gabimin fatal të kësaj pikëpamje që thotë se “përvoja” është i vetmi mjet i njohjes, duhet të dijmë se përvoja nuk provohet nga përvoja, për shkak se vërtetimi i përvojës me përvojë na shpie te rrethi vicioz, i cili është i kotë me intuitë. Rrethi vicioz është një situatë në të cilën përpjekja për të zgjidhur një problem krijon probleme të reja që çojnë përsëri në gjendjen origjinale. Ajo është një ide e gabuar në arsyetim, ku objekti përdoret për të provuar përfundimin, e përfundimi përdoret për të vërtetuar lokalin.

Për këtë arsye, përvoja nuk mund të dëshmohet përmes përvojës, por duhet të ekzistojë një mënyrë tjetër që na sjell deri te njohuria e dobishme. Nëse këtë çështje e studjojmë mirë, nuk kemi me gjetë rrugë tjetër,  pos logjikën e shëndoshë e cila mbështetet në “procesin mendor”.

Nëse nuk pranohet argumenti logjik, bie edhe prova apo argumenti shkencor (empirik), sepse edhe efekti i shqisave vërtetohet në mendje. Eksperimenti shkencor fizik apo prova nuk vërtetohet me vetveten e saj, por me logjikë. Themelet shkencore nuk do t’ishin të sigurta, nëse godina shkencore nuk do të ishte solide.

Ata që thonë se vetëm me shqisë dhe argument shkencor vërtetohen gjërat, le të na tregojnë se si e kanë  vërtetuar saktësinë e rezultatit të argumentit; se i njëjti rezultat vlen edhe në të ardhmen për gjërat që janë si gjëja e studiuar paraprakisht?!

Nëse thonë me argument shkencor, si ke mundësi që argumentin shkencor ta argumentojë vetveten, nëse s’është përdorur logjika në këtë rast?!

Nëse thonë se provën e kanë vërtetuar me provë, e provën me provë, kështu deri në pafundësi, kanë rënë në pavlefshmërinë e regresit infinit të pafundmë, e kjo është e kotë gjithashtu, sepse argumentet dhe provat shkencore patën një fillim! Sikur regresi i pafundëm të ishte i saktë, nuk do të kishim asnjë fakt shkencor të vërtetuar!

E nëse thonë se argumenti shkencor pranohet me logjikë dhe process mendor, atëherë kanë pohuar atë që pak më lartë e mohuan.

Pra, po të këmbëngulnim që në çdo rast arsyetimi të kërkonim një justifikim logjik (domethënë, provë apo vërtetim) për pikënisjen e arsyetimit, atëherë nuk do të gjenim kurrë një pikënisje të justifikuar logjikisht. Në shkencë kanë rënë dakord që ta “zgjidhin nyjën gordiane” pikërisht duke e “prerë” atë me anën e përdorimit të metodës së postulimit të disa parimeve, të cilat konsiderohen si të mirëqena pa iu nënshtruar një vërtetimi paraprak.

 

Tjetër: Ka argumente deduktive që tregojnë se ekziston Zoti. Nuk ka argumente deduktive për ateizmin. Ateizmi ose natyralizmi është tërësisht i padiskutueshëm edhe në parim, sepse është e pamundur të verifikohet nga brenda botës natyrore se ekziston VETEM bota natyrore.

 - Eduard Feser në esenë e tij me titulli “Shkencëtarët duhet t’i thonë Lorenc Krausit ta mbyll gojën” ndër tjera ka deklaruar:

"Mendoni për këtë në këtë mënyrë: nuk mund të zbuloni pse ekzistojnë figurat e shahut duke shikuar rregullat e lëvizjes së figurave, të cilat kanë të bëjnë vetëm me atë që ndodh brenda lojës. Rregullat ju tregojnë se si lëviz çdo pjesë, se si fitohet loja, dhe kështu me radhë. Por pse janë rregulluar këto rregulla, në mënyrë specifike, në vend të të tjerave? Pse ekzistojnë në të vërtetë të gjitha këto kuti në dërrasën e shahut? Asnjë shqyrtim i rregullave nuk mund t'u përgjigjet këtyre pyetjeve. Është e pamundur t'u përgjigjesh atyre, ose madje edhe të kuptosh pyetjet, nëse nuk merrni një pikë përparësie nga jashtë lojës dhe rregullave të saj. Ngjashëm, ajo që zbulon shkenca janë, në fakt, "rregullat" që qeverisin "lojën", që është bota natyrore. Domeni i saj i studimit është ajo që është e brendshme për rendin natyror të gjërave. Presupozon që ekziston një urdhër i tillë ashtu si rregullat e shahut presupozojnë se ka gjëra të tilla si figurat e shahut dhe ekziston tabela e katrorëve ... Kështu, shkenca nuk mund të përgjigjet në pyetjen se pse ekziston kjo botë, ose ky ligj. Për t'iu përgjigjur këtyre pyetjeve, apo edhe për t'i kuptuar ato siç duhet, duhet të marrësh një pikëpamje intelektuale nga jashtë botës dhe ligjeve të saj, dhe kështu jashtë shkencës. Ju duhet të shikoni në argumentin filozofik, i cili shkon më thellë se çdo gjë që fizika mund të zbulojë[1]".

Për me tepër, shih këtu:

http://www.drilongashi.com/mektebi/ateizmi/1071-nje-argument-i-forte-logjik-per-ekzistencen-e-zotit.html

 

Si përfundim: Mos marrja në konsideratë e mendimit logjik dhe kufizimi i njohurive vetëm në përvojë, i shpie ateistët në dy opsione, secila më e ithët se tjetra:

E para: Mohimi i mendimit logjik, që të detyron të mohosh edhe përvojën shqisore, e kjo na shpie në mohimin sofistik të të dhënave shqisore, deri te mohimi i vetekzistencës.

E dyta: Pohimi i procesit logjik dhe argumentit mendor, e kjo është kontradiktë, sepse ata vet kanë thënë se vetëm prova empirike është argument.

 

Atyre që pretendonjë se ateizmi është për personat racional, ndërsa teizmi është besimi i verbër, u themi se:

Alternativa e vetme logjike e teizmit është natyralizmi ose fizikalizmi - besimi se realiteti fizik është gjithçka që ekziston. Megjithatë, ka mbështetje shumë më të fortë për teizmin sesa natyralizmi - për tre arsye.

Së pari, nuk ka argumente deduktive ose empirike për natyralizëm. Natyralizmi, siç përmendëm më parë, mbështetet në empirizëm që është e paarritshme dhe qarkor në logjikën e vet.

Për më tepër, nuk ka asnjë mënyrë për të vërtetuar ose argumentuar, nga vëzhgimet brenda botës natyrore, se bota natyrore është gjithçka që ekziston. Në të vërtetë, ateisti – e jo teisti - është ai që e mban pozitën e tij natyrore nga 'besimi i verbër' në mungesë të arsyeve ose provave të mira. Natyralizmi, larg qëndrimit të arsyeshëm, është thjesht një paragjykim apo supozim që miratohet në mënyrë arbitrare.

Së dyti, natyralizmi është vetë-hedhur poshtë, sepse nën supozimin e natyralizmit, mendja njerëzore është e zvogëlueshme ndaj trurit që ka evoluar përmes përzgjedhjes natyrore për qëllimin e vetëm të mbijetesës dhe jo për të zbuluar të vërtetën objektive. Kjo do të thotë që të gjitha mendimet, idetë dhe botëkuptimet intelektuale janë rezultat i ngjarjeve neurobiologjike të trurit që ndodhin si reagimet e trurit ndaj stimujve dhe gjeneve. Si të tilla, të gjitha idetë e mbajtura nga një person - nën natyralizëm - nuk mbahen për shkak të së vërtetës apo racionalitetit të tyre, por thjesht për shkak të neurokimisë së trurit. Kjo hedh dyshime të mëdha në lidhje me saktësinë e konkluzioneve shkencore njerëzore dhe njohurive në përgjithësi - pasi ajo mund të korrespondonte me realitetin objektiv nga disa rastësi të pamundshme të mrekullueshme. Nën natyralizmin, është ateisti ai që ka "besim të verbër", sepse bindjet e tij mendore dhe intelektuale duhet të besohen në radhë të parë.

Përfundimisht, natyralizmi në fund të fundit nënkupton që 'gjërat janë vetëm atje' si një fakt brutal pa ndonjë shpjegim përfundimtar për shkak të refuzimit të tij për të pranuar diçka përtej botës natyrore. Ateizmi në fund të ditës nuk është thjesht provable dhe kjo duhet të hedh dyshime mbi vetë racionalitetin e besimit ateist që me të vërtetë i përket besimit të verbër.

Dr. James Cutsinger këtë pikë e përmbledh kur thotë:

"Përkundrazi, ateizmi është vetë-kontradiktor. Mendoni për këtë. Ateisti thotë, "Nuk ka Perëndi." Tani kushdo që thotë, "Nuk ka _____," po i jep zë asaj që një logjicient do ta quante një propozim universal negativ(mohues), çfarëdo që mund të vendoset në atë bosh. Është negative sepse thotë "jo" dhe mohon diçka, dhe është universale, sepse fusha që ajo përfshin është e pakufizuar, e përgjithshme. Nëse unë them: "Nuk ka platypus në këtë faltore", do të thosha një deklaratë negative, por nuk do të ishte universale, sepse konteksti do të ishte i kufizuar në këtë objekt (që është faltorja) dhe ne mund ta verifikojmë ose vetëm ta konfirmojmë të vërtetën e deklaratës sime duke kontrolluar të gjithë dhomën me një elektrik dore, duke lëvizur në të gjithë foltorën dhe duke u angazhuar në një stërvitje sistematike të gjuetisë së platypus. Vini re, megjithatë, se kur ateistët thonë: «Nuk ka Perëndi», ata nuk po thonë, «Nuk ka Perëndi në këtë foltore» ose «Nuk ka Perëndi në Greenville» (një qytet në Misisipi) ose «Nuk ka Perëndi në galaktikën tonë». Ata po thonë: "Nuk ka Perëndi kudo në të gjithë universin, asnjë Perëndi, kudo që të mund të shikojmë në të gjithë hapësirën e plotë të realitetit". Duke bërë kështu, ata nënkuptojnë në atë që ata kanë bërë shikimin. Ata i kanë inspektuar me kujdes të gjitha nyjet dhe gërmadhat e ekzistencës, edhe pse ne do të duhet të inspektojmë të gjitha nyjet dhe gërmadhat e kësaj ndërtese për të ditur se nuk ka platypus në të. Nëse, megjithatë, ata kanë shikuar me të vërtetë kudo që duhet të shohin - nëse ata mund të thonë me sinqeritet se janë të njohur personalisht me shtrirjen e plotë të realitetit - rrjedh se ata duhet të jenë të gjithëdijshëm. Por, i gjithëdijshmi është një atribut i Perëndisë. Prandaj, duke thënë "Nuk ka asnjë Perëndi", ateistët pretendojnë se janë Perëndi, dhe në mënyrë të pashmangshme e kundërshtojnë vetveten "[2].

 

Drilon Gashi

Shkëputje nga libri im: Argumentet logjike mbi Ekzistimin e Zotit

--------------------------------------------

[1] Edward Feser, (Scientists Should Tell Lawrence Krauss to Shut Up Already).

[2] James Cutsinger, ( The Sound of a Lecture Undelivered, Furman University, April 30, 2007).