Virtytet e imam Hysejnit

Veçoritë e imam Hysejnit janë të njohura për çdo mysliman. Mjafton se ai ishte prej anëtarëve të Ehli Bejtit, nipi i pejgamberit të Allahut, djali i Aliut dhe Fatimes, vëllai i Hasanit.

Allahu i madhëruar e ka pastruar ehli Bejtin në Kuran: [... All-llahu ka për qëllim që nga ju, o familje e shtëpisë (së Pejgamberit) të largojë ndyrësinë e mëkateve dhe t'ju pastrojë deri në skaj] (Ahzab, 33).

Kur iu shpall Pejgamberit ky ajet, në shtëpinë e Ummu Selemes, e thirri Aliun, Fatimen, Hasanin dhe Husejnin, i mbështjelli ata së bashku me vetën me një mantel dhe tha: "O Zoti im, këta jane Ehli Bejti im, largoje prej tyre papastërtinë dhe pastroi ata me nje pastrim tërësor (rrënjësor)". Umu Seleme –bashkëshortja e tij- pyeti: "E a jam unë prej tyre, o Resulullah?" Ai i tha: "Rri ne vendin tënd, vërtetë edhe në ty ka hajr”[1].

Për meritat e tij janë raportuar shumë hadithe, prej tyre, ka thënë Muhamedi a. s:

-"Ai që më do mua dhe i do këta të dy (imam Hasanin dhe imam Hysejnin), atin e tyre (Aliun) dhe nënën e tyre (Fatimen), do të jetë me mua në vendin tim në Ditën e Ringjalljes”.

-"Hysejni është prej meje dhe unë jam prej tij". -"All-llahu i do ata që e duan Hysejnin". -Dhe ka thënë "Hasani dhe Hysejni janë rinia e Xhenetit”.

-Një ditë, imam Hysejni po vinte drejt Sad ibën Ebi Vekasit, ai ishte ulur tek Qabeja, e u tha shokëve: A po e shihni këtë burrë, ai është njeriu më I mirë që ecën sot në fytyrë të tokës (s’ka më të mirë se ai)”.

Ehli Bejti janë krijuar nga e njëjta baltë, natyrë dhe protoplazmë që është krijuar edhe Muhamedi a. s. Mjerë për ata që mohojnë virtytet dhe ekselencën e tyre! Kush i do ata Allahu do ta dojë atë dhe kush shfaq urrejtje ndaj tyre Allahu do ta urrejë atë.

-Transmeton Aishja r. a se i dërguari i Allahut, paqja qoftë mbi të, ka thënë: “I kam mallkuar gjashtë persona të cilët i ka mallkuar Allahu, dhe duaja e çdo profeti është e pranuar: Shpikësin që shton në Librin e Allahut, përgenjështruesin e vendimit të Allahut, tiranin zullumqar; i cili e lartëson atë që e ka poshtëruar Allahu dhe e përul atë të cilin e ka lartësuar Allahu, mospërfillësin e haremeve të Zotit, nëpërkëmbesin e familjes sime (ehli bejtit) dhe neglizhuesin e synetit tim”[2].

Dhe ka thënë: “Po lë në mesin tuaj diçka, që nëse kapeni fortë për të nuk do të devijoni pas meje. Njëra është më e madhe se tjetra: Libri i Allahut, i cili është një litar i zgjatur prej qiejve në tokë, dhe të afërmit e mi (Itretin tim), Ehli Bejtin. Ata nuk do të ndahen (nga njëri tjetri) derisa të takohen me mua tek burimi (Havdi). Kështu që keni kujdes si i trajtoni ata pas meje”[3].

Profetësia e Muhamedit a.s për vrasjen e imam Hysejnit

Nuk ka dyshim se martirizimi i të dashurit tonë, imam Hyseinit dhe familjes së tij pastër në Karbala (në ditën 10 të muajit Muharremit, në vitin 61 sipas kalendarit hënor, që i bie dita e dhjetë e muajit tetor, 680 sipas Krishtit), është një ditë nga ditët më të dhimbshme në të gjithë historinë e njerëzimit – e jo vetën në historinë e arabëve dhe Islamit. Në këtë ditë ishte një masakër e zymtë në Karbala, një tragjedi e paparë ndonjëherë e myslimanëve", - por që nuk do të mbahen mend ndoshta kurrë më në gjithë historinë e njerëzimit.

Për mizorinë rrëqethëse të Qerbelasë dhe rënies shehid të imam Hysejnit kishte paralajmëruar Muhamedi a. s. në hadithe të sakta, kohë më parë:

-Nëna e besimtarëve, Umu Selemja, Allahu qoftë i kënaqur me të, ka thënë:

I Dërguari i Allahut ishte ulur një ditë në shtëpinë time dhe më tha: "Mos të hy dikush". Prita, kur ja, kish pas hyrë tek ai Hyseini dhe dëgjova një rënkim nga i Dërguari i Zotit, po qante. Shkova dhe pash se kishte hyrë Husejni në dhomë, e i Dërguari e përqafonte dhe ia fshinte ballin e tij, dhe iu kishin mbushur dy sytë me lot duke qarë. I thashë: "Pasha Zotin, nuk e pashë kah hyri, o i dërguar i Allahut! Çfarë ke që po qan?! Më tha: "Një melek hyri me ne në shtëpi, dhe më tha? A e do Hysejnin? I thashë: Po, më së shumti në botë. Tha: Mirëpo, dije se ymeti yt do të vrasë atë në një vend qe quhet Qerbela, po deshe, ta mundësoj ta shohësh vendin në të cilin do të vritet? I thashë: Po, ma trego! Pastaj meleku mori një grusht prej dheut të asaj toke dhe ma tregoi mua, ishte dhe i kuq, të cilin pastaj e ka marrë Umu Selemeja dhe e ka vendosur në rrobën e saj. Umu Selemeja thotë: Kur Huseinin e rrethuan në ditën kur ra shehid, i kishte pyetur shokët e tij: "Si është emri i këtij vendi? Ata i kanë thënë: Karbala. Ai tha: "E ka thënë të vërtetën Allahu dhe i Dërguari i tij. Tokë e ankthit (kerbit) dhe belasë (kerb+bela=kerbela)[4].

- Transmetohet nga Ibën Abasi, i cili ka thënë: “E kam parë një ditë të dërguarin e Allahut në ëndërr, flokëshprishur dhe i pluhurosur, në dorën e tij mbante një balonë qelqi në të cilën kishte gjak. I thash: Baba e nëna ime u bëfshin kurban për ty, çfarë është kjo?! Tha: Ky është gjaku I Hysejnit dhe shokëve të tij, prej asaj dite po e mbledh”. Tha ibën Abasi: E llogarita atë kohë (ditën kur e ka parë ëndrrën) dhe e gjeta se atë ditë ishte vrarë Hysejni”[5].

- Hakimi në Mustedrekun e tij ka shënuar katër hadithe nën kapitullin me titull: Ëndrra e Umu Selemes, kur e ka parë profetin pas rënies shehid të Hysejnit.

Teksti I hadithit të parë nr. (6830): Transmeton Selma, e cili thotë: “Hyra tek Umu Salemja, e pashë atë duke qarë dhe i thashë: Përse po qan? Ajo tha: E pashë të Dërguarin e Allahut, paqja qoftë mbi të në ëndërr që po qante dhe mbi kokën dhe mjekrën e tij kishte pluhur. Unë i thashë: Pse po qan o i Dërguari i Allahut? Tha: Pak pare isha prezent kur u vra Huseini”[6].

Këto hadithe padyshim se janë fakt i gjallë që provojnë vërtetësinë e profetësisë së Muhamedit a. s dhe dëshmojnë se ai ishte i vërtetë prej Zotit të madhëruar. Ashtu si paralajmëroi edhe ndodhi në të vërtetë. Kriminelët vranë imam Hysejnin.

Në librat e historisë tregohet se bërtitma e parë që u dëgjua në Medine ishte thirrja e Ummu Selemes, bashkëshortes së pejgamberit. Profeti ia kishte dhënë asaj një balonë qelqi në të cilën kishte dhe Qerbelaje me ngjyrë gjaku dhe e kishte paralajmëruar atë se ymeti i tij do ta vrasin Hysejnin. I kishte thënë si duket që kur ta shikosh që dheu u bë gjak, dije se e kanë vrarë atë. Kur Hysejni doli në kryengritje, ajo për çdo ditë shikonte sferën me dhe, e një ditë pa gjak në të, atëherë vajtoi me të madhe e thirri: O Hysejn o! O Husejn o! O biri i të dërguarit të Allahut! Kur dëgjuan rënkimin e saj, filluan edhe gratë e tjera të Medinës të qajnë dhe atë ditë u drodh Medineja prej vajtimeve[7].

Në vitin e parë të ardhjes së Jezidit të mallkuar në fuqi, Jezidi vrau Imam Hyseinin në Qerbela. Në vitin e dytë plaçkiti qytetin e shenjte të Medines duke vrarë e masakruar mbi gjashtëdhjetëmijë njerëz të pafajshëm. Në vitin e tretë sulmoi Mekën dhe bombardoi edhe Qaben e shenjtë me katapulta zjarri, e gjithë kjo për shkak të kërrigës dhe pushtetit. Por tragjedia e Qerbelasë, ku ra dëshmor Imam Hysejni tronditi, tmerroi dhe pikëlloi gjithë Botën Islame.

Lëvizja e Hysejnit kishte për qëllim kryengritjen kundër sundimit zullumqar të kalifëve barbarë. Synimi i tij kishte një zemër të madhe, më mirë të vdiste i lumtur e me nder sesa të jetonte me padrejtësitë e zullumqarëve. Mjerë për këtë botë, nëse do ti nënshtrohemi qiftit të Jezidit të mallkuar nasibij.

Imam Hysejni ka dalë për të mbrojtur lirinë dhe virtytin islamik, kurse Jezidi kërkonte që t’i shembte. I pari kërkoi që të lartësonte idealin e Islamit, kurse tjetri kërkoi që ta shuante këtë ideal. H. Hysejni u shtrëngua me forcën e bajonetës që të bënte një nga të dyja: ose t’i përulet Jezidit, ose t’i jepte në dorë kokën e tij. E para do të thoshte humbje e jetës së tij. Por princi i Parajsës, në venat e të cilit qarkullonte gjaku i shenjtë i profetit të Zotit, pëlqeu që më mirë të jepte jetën se sa të binte në dorë të Jezidit dhe të shuante nderin e Islamit.

Fjalët dhe deklaratat e tij i ruajti edhe qielli. Ndër tjera, ai ka thëne: “Dëshmoj se nuk kam dal për të treguar fodullëk as për të kërkuar post, as si zullumqarë e as si shkatërrues në tokë, mirëpo kam dalë që të kërkoj riparimin e ymetit të gjyshit tim Muhamedit, bekimet e Zotit qofshin mbi të. Dua që të urdhëroj për të mirë dhe të ndaloj nga e keqja, dhe të vazhdoj ta praktikoj historinë e babait tim Ali ibën Ebi Talibit. Kush e pranon të vërtetën në të cilën po thërrasim, le ta dijë se Allahu më së shumti e do të vërtetën, e kush na kundërshton, atëherë Allahu le të gjykojë mes neve dhe tyre, e Ai është gjykuesi më i mirë”.

Ky ishte imam Hysejni i madh.

Ngjarjet e luftës janë të dhimbshme. 10 Muharrem, ditën e Ashurës, Imam Hysejni vuri maskën dhe u përgatit të priste profetësinë e gjyshit te tij. Kurrgjë nuk trembte viganin e madh. Ai s’luante nga qëllimi i tij. Në këtë rast kritik qëndron si titan që nxjerr flakë e shkëndija që i këllasin tmerrin armikut. Dhe ja, pikërisht në këtë kohë, kur edhe heroi më guximtarë i tradhton trimërinë dhe idealin përpara valës së vdekjes që po afrohet, biri i madh i Islamit nuk trembet po kërkon ndihmë nga Providenca Hyjnore me këtë shprehje: ”O Zot! Ti je mbrojtësi im në ēdo kohë tmerri dhe katastrofe”.

Pjesa më e dhimbshme e kësaj ngjarjeje është se armiqtë jo vetëm që vranë bijtë e të Dërguarit të All’llahut dhe përkrahësit e tyre, por ata u treguan mizor dhe ndaj fëmijëve, grave dhe vajzave. Ata mbyllën ujin për 3 ditë dhe i lanë pa ujë fëmijët dhe përkrahësit e Imam Hysejnit. Tragjedia e atij viti merr fund me rënien e protagonistit të virtytit dhe të lirisë, i cili tashti shtrihet në rërën e nxehtë të shkretëtirës me 75 plagë shigjetash. Islami humbet birin e tij më të madh të asaj kohe dhe liria kreshnikun e saj vigan.

Zullumi i Jezidit të mallkuar dhe ushtrisë së tij ndaj familjes së Pejgamberit është i qartë, s’ka mundësi të fshihet, është mizori për të cilën s’ka kundërshtim të mendimeve. Për këtë ka dëshmuar guri dhe druri, qau qielli dhe toka, u dridhën kodrat, qanë edhe malet. Fryti I keq I punëve të tyre do të mbetet sa të jetë jeta. Mallkimi I Allahut qoftë mbi atë që veproi, mbi atë që u pajtua, mbi atë që u gëzua dhe mbi atë që vrapoi. E dënimi i i botës tjetër është edhe më i ashpër dhe i përjetshëm.

-Transmeton Buhariut dhe të tjerët nga Enes ibën Maliku se kur i është sjellur Ubëjdullah ibën Zijadit (komandanti kryesor i Jezidit) koka e Hysejnit alejhi selam, e ka vendosë në një govatë dhe me shkopin e tij e ka prek kokën dhe sytë e Hysejnit dhe pastaj ka fol diç për bukurinë e tij (ka thënë: Nuk kam parë këso bukurie). Atëherë Enesi ka thënë: Ai përngjante me së shumti me të Dërguarin e Allahut”[8].

Them: Është dashtë te lihen të varrosen aty ku janë mbytur bile së paku, e jo te barten neper pallate e te luhet me koka kufomash. Ketë se bën as qafiri, e lere me myslimani me nipa te profetit!!!

Në një transmetim tjetër, kur Zejd ibën Erkami e ka parë Ubëjdullahn e mallkuar ka luan me kokën e prerë të Hysejnit, i ka thënë: “Largoje shkopin nga fytyra e tij, sepse unë kam parë gojën e të dërguarit të Allahut që e ka pas vendosë (e ka puthur) aty”.

Hysejni alejhi selam dhe Jezidi i mallkuar përfaqësojnë dy tabore të kundërta të historisë islame. Problemi i shumë ateistëve sot është se po bazohen në “islamin” e Jezidave që kanë prerë dhe po presin koka, e po mendojnë se kjo është feja e Allahut, prandaj po e shajnë dhe po irritohen prej tij.

Sikur ta merrnin prej Hysejnit dhe taborit të Hysejnit, do të ndryshonte hesapi.

Qielli i nxirë dhe shiu i kuq

Ditën kur i është prerë koka dhe ka rënë shehid imam Hysejni alejhi selam, është errësuar dhe nxirë qielli në të vërtetë dhe ka rënë shi i kuq (me ngjyrë gjaku) në Basra, Kufe, Shame dhe Horasan. Transmetohet se Kulmet e shtëpive, muret e qyteteve dhe dheu i tokës janë bërë kuq. Atë ujë se kanë pirë as devetë. Edhe gurtë e Bejtul Makdisit kanë qarë saqë kur i kanë lëvizur kanë gjetur gjak nën ta.

Po përmendim disa prej këtyre gojëdhënave historike:

Ngjarjen e skuqjes së qiellit dhe shiut me ngjyrë gjaku e kanë përmendur tefsirologët e njohur, sikurse Taberiu, Kurtubiu, Begaviu, Maverdiu, Ibën Abdiselami, Thalebiu, Ibën Adil Hambeliu, Ibën Atije, e shumë e shumë të tjerë.

Taberiu në komentin e ajetit [Për ta nuk qajtën as qielli e as toka dhe atyre nuk iu dha afat](Duhan, 29) tha: Për ata të përmbytur (Firaonin dhe shtrinë e tij) nuk qau qielli sepse nuk kishin punë të mirë të gritur në qiell, e as toka sepse nuk kishin në të asnjë xhami (vend sexhdeje) në të cilin ishin lutur.

-Seid ibën Xhubejri thotë se është pyetur Ibën Abasi: “A qan qielli e toka për ndonjë njeri? Ka thënë: Po. Çdo krijesë ka nga një derë në qiell, prej saj I zbret risku I tij dhe në të I ngrihet puna e mirë e tij. Kur besimtari vdes, i mbyllet dera e qiellit përmes së cilës I futej vepra e mirë dhe qielli pastaj qan për të, ndërsa kur e braktisë vendfaljen e tij që kishte në tokë, edhe toka qan për të. Populli I Firaonit nuk kishin vepra të mirë që të qante për ta qielli e as toka”[9].

-Taberiu solli edhe transmetimin e Sudjiut I cili ka thënë: “Kur është vrarë Hysejni I biri I Aliut, Allahu qoftë I kënaqur me të dytë, qau qielli për të, e qarja e tij ishte skuqja e anëve të tij”[10].

Ndodhia e qarjes gjak të qiellit ka qenë e njohur edhe tek dijetarët dhe hafizlerët e selefit.

-Zuhriu ka thënë: “Më ka thënë mua Abdulmeliku: A e di shenjën e cila është shfaqur ditën që është vrarë Hysejni?I thashë: Po. Nuk është ngritur asnjë gurë në shtëpinë e shenjtë në Palestinë (Bejtul Makdis), e që nën të të mos gjendej gjak I kuq si futa”[11].

- Diçka ngjashëm përcillet edhe nga Kurt ibën Abdilahu, Hilal ibën Dhekvani, Esved ibën Kajsi, Ibën Sirini, Sufjan ibën Ujene dhe Ibrahim Nehaiu; se ditën e vrasjes së Hysejnit është skuqur qielli dhe pastaj ka rënë shij me ngjyrë gjaku. Qielli ka piku gjak, derisa janë zhytur rrobat e tyre me gjak. Sipas disa transmetimeve devetë kur kanë shkuar në luginë për të pirë ujë, nuk e kanë pirë ujin gjithashtu”[12].

-Transmeton Alij ibën Misheri nga gjyshja e tij Ummu Hakim e cila ka thënë: ”Ditën kur është vra Hysejni, unë kam qenë vajzë e re, sa kam pas plotësuar rendin e të qenit gra (kam hyrë në bylyk), e mbaj mend, qielli ka pas ngjyrë sikur ngjyra e copave të kuqe të gjakut disa ditë e net radhazi”[13].

-Ka thënë Fisvi: Ka thënë Muslim ibën Ibrahimi: Na ka treguar Ummu Shevk Abdije, i cili ka thënë: Na ka treguar Nudre Ezedija e cila ka thënë: Kur është vrarë Hysejni djali i Aliut, qielli ka piku gjak, saqë çdo gjë që kishim na u patë përlyer me gjak”[14].

-Ka thënë Ibën Ebi Hatimi në librin e tij “Xherh ve Tadil”: Ka thënë Selim Kasi: “Ditën që është vrarë Hysejn ibën Aliu-Allahu e mëshiroftë, ka rënë (shi me) gjak”. (Pastaj ibën Ebi Hatimi tha) Prej tij ka transmetuar Hamad ibën Seleme. E kam dëgjuar babanë tim ta thotë këtë”[15].

E nëse dikush pas gjithë kësaj thotë: Nëse Zoti xh. sh. e paska ndryshuar kaq shumë natyrën; nxirja e diellit, shi i kuq, aq sa as uji nuk qenka pirë nga gjaku që ka rënë? Atëherë shtrohet pyetja: Allahu xh. sh. a nuk e diti paraprakisht se atë do ta vrasin, dhe siç ndërhyri në dërgimin e këtyre fenomeneve pas vrasjes së tij, pse nuk ndërhyri në ndalimin e vrasjes së tij? Madje, gjatë historisë së pejgamberëve a nuk kemi raste kur vetë pejgamberin e kanë mbytë, e më pas nuk ka ndodhë asnjë fenomen i tillë! Pse pikërisht për Husejnin të ndodhë diçka e tillë, kur vetë Pejgamberi s. a. s. v. më parë vdiq dhe asgjë nuk ndodhi. A nuk do ta meritonte ai ndonjë fenomen të tillë!

Pastaj hadithi që përcjell Mugira Ibn Shu’be: "U zu dielli në kohën e të Dërguarit të Allahut a. s. ditën që vdiq Ibrahimi (i biri i Pejgamberit a. s. ). Nga kjo njerëzit thanë se u zu dielli për shkak të vdekjes së Ibrahimit. I Dërguari i Allahut a. s. tha: "Eklipsi i diellit dhe i hënës nuk ndodh për shkak të vdekjes së ndokujt dhe as për shkak të ardhjes në jetë të ndokujt. Prandaj, kur të shihni eklipsin, faluni dhe lutni Allahun. " (Sahihul Buhari).

Nëse kështu është gjendja, atëherë si e paska ndryshuar Zoti këtë gjendje për Huseinin? Çfarë të vërteta qëndrojnë këtu përballë historisë së pejgamberëve, historisë së ngjarjeve të tjera, hadithit të Pejgamberit s. a. v. s. ?!! Ne nga dhimbja që shfaqim mund të imagjinojmë shumë gjëra, por imagjinata mbetet imagjinatë dhe iluzion e assesi e vërtetë.

Përgjigja jonë ndaj këtij dyshimi:

Nëse hadithi që solle është i vërtetë, atëherë nuk bie ndesh me hadithet dhe të dhënat që neve kemi plasuar, sepse eklipsi i diellit dhe hënës janë dy shenja të vazhdueshme natyrore dhe ndodhin në mënyrë të precizuar, ndërsa rasti jonë është një dukuri e jashtëzakonshme.

Transmetimet që përmendëm -siç edhe i pe- nuk janë iluzione plakash e as imagjinata të trilluara, por transmetime të forta që përcillen në librat e hadithit, tefsirit dhe historisë dhe mjaftojnë për të dëshmuar një ngjarje si kjo. Bile hadithi i balonës së qelqit në të cilën kishte gjak është mese i njohur për gjithë myslimanët nga të dyja palët, syni dhe shija.

Tjetër: Si të mos qan qielli gjak, kur njeriu që ra shehid ishte biri i vetëm i një vajze të profetit të fundit, më i mirë në fytyrën e tokës.

Nëse dijetarët e ymetit të profetit të fundit krahasohen me pejgamberët e izraelitëve-sipas asaj që përcillet në disa hadithe, atëherë çfarë mund të thuhet për dijetarët e familjes profetike?

Përgjatë historisë njerëzore, pati popull që për shkak të një deveje, Allahu ua shembi tokën, atëherë pse të jetë larg mendsh që për vrasjen e lules së rinisë së gjithë banorëve të xhenetit, qielli të lëshoi shi me ngjyrë gjaku?

A nuk e nxiu Zoti gurin e Qabes për shkak të mëkateve të robërve të Tij, siç transmetohet në një hadith?

A nuk u dridh froni i Zotit për shkak të vdekjes se sahabiut Sa’d ibën Muadhit?

Tjetër: Dukuria natyrore e rënies së gjakut nga qielli nuk është një përrallë, por ajo është përsëritur disa herë përgjatë historisë. Dokumenti i mëposhtëm historik e konfirmon të kundërtën e pretendimit tënd:

Në librin (Faktet e kohës anglo-saksone), përkthyer dhe rishikuar nga Michelle Asvanton që u publikua në Britani në 1996 pas Krishtit dhe ribotuan përsëri nga Universiteti i Ekster (Exeter) në shtetin amerikan të Neë York-ut në vitin 1998 pas Krishtit, në faqen 38 të këtij libri thuhet: “Në vitin 685 në Britani ka pasur shi me ngjyrë gjaku, derisa edhe qumësht dhe gjalpi u shndërruan në gjak”. Të njëjtin fakt e përmend edhe Encyclopedia Britaneze[16].

Ky fenomen shpesh herë është interpretuar edhe si hidhërim i Zotit dhe rezultat i mëkateve të tyre. Në Francë në vitin 1001 kur kishte rënë gjak prej qielli, disa priftërinj nga frika e zemërimit të Zotit, kishin mbytur vetveten, ndërsa disa tjerë kishin rënë në servilizëm nga lajmi se djalli kishte vrarë engjëjt dhe kishte uzurpuar mbretërinë e qiejve-sipas tyre[17].

Incidente të ngjashme janë përsëritur edhe në disa vende tjera të botës.

Rasti më I vjetër në botë është ai I popullit të Egjiptit, kur Allahu kishte dënuar Firaonin në kohën e profetit Musa. Këtë ndodhi na e rrëfen Kurani, ku thotë: [Atëherë (për shkak të mohimit) Ne lëshuam kundër tyre: vërshimin, karkalecat, rriqrat, bretkosat dhe gjakun, fakte të qarta njëra pas tjetrës, po ata mbanin kokëfortësi sepse ishin popull mëkatarë](Araf, 133).

Në këtë ajet shohim se çështja e gjakut ka qenë si një lloj dënimi I jashtëzakonshëm për firaonin dhe njerëzit e tij.

Ibën Xheuziu ka thënë: “Kur neve zemërohemi, nervozizmi ynë shprehet përmes skuqjes së fytyrës. Allahu është I pastër nga të pasurit trup. Kur u vra Hysejni, Ai e shfaqi hidhërimin e Tij me skuqjen e horizontit, duke manifestuar kështu krimin e madh që kishte ndodhë”[18].

Allahu i gjithëfuqishëm mundi ta ndalonte atë flijim, mirëpo deshi ta merrte shehid Hysejnin dhe përmes rënies së tij të përmbushej urtësia e madhe hyjnore.

Për fund të kësaj teme kaq të shkurtër themi se myslimanët nxunë nga Imam Hysejni një mësim të madh: Kushtimin dhe sakrifikimin e vetes ndaj besimit te Allahu xh.sh. Ata kuptuan gjithashtu se lufta e Imam Hysejnit dhe e shokëve të tij, kundër fuqive kriminele të mëdha të Jezidit, ishte, në të vërtetë, një pjesë e luftës universale: e së mirës kundër se keqes, e drejtësisë kundër shtypjes.

Imam Hysejni ra dëshmor në Fushën e Qerbelasë për të mbrojtur idealet, porositë dhe parimet e lirisë e të demokracisë së Fesë Islame.

I paharruar qofsh, o Fatos i Qerbelasë! Qëndrove për Islamin, luftove për Islamin dhe më në fund re dëshmorë për Islamin. Emri yt është porsi dielli i ndritshëm, që do të japë dritë kurdoherë në altarin e fesë dhe të lirisë.

Drilon Gashi

Istog, tetor, 2016

--------------------------------------------------------------------------

[1] Muslimi (4450), Tirmidhiu (4156), etj. Hadithi është I saktë dhe interpreton në mënyrë të qartë ajetin Kuranor.

[2] Hadithin e shënon Tirmidhiu (2154), Hakimi (109, 3995, 3996, 7094, ), Ibën Hibani (5749), Tahaviu në Mushkil (3460, 3461, 3462), etj. Hadithin e ka saktësuar Ibën Hibani, Tahaviu dhe Sujutiu. Hakimi ka thënë: Është sahih sipas kushtit të Buhariut dhe nuk i di ilet.

Ka thënë imam Tahaviu: “Ehli Bejti (itreti) i pejgamberit janë: Fatimja, Aliu, Hasani dhe Hysejni. Sipas kuptimit të këtij hadithi, kush e nënvlerëson Ehli Bejtin, mohon pozitën e tyre që ua ka dhuruar Allahu përmes gjuhës së pejgamberit të Tij dhe i barazon ata me njerëzit e tjerë që sjanë prej ehli bejtit të tij, është i mallkuar, sepse e ka kundërshtuar të dëguarin e Allahut, paqja qoftë mbi të, në atë që ka bërë”. (Cituar me kuptim).

[3] Baza e këtij hadithi është tek Buhariu dhe Muslimi. Këtë tekst e shënon Tirmidhiu dhe Hakimi në Mustedrek nga Zejd ibn Erkami.

Vërejtje: Hadithi I cili është përhapur në gjuhët e njerëzve me shprehjen: “Po ua lë dy gjëra, Kuranin dhe synetin tim”, nuk është I saktë dhe nuk figuron në librat e njohura të hadithit.

[4] Hadithin e ka transmetuar Taberaniu (2819), Ebu Jala, Iben Hibani (6742), Ebu Nuajmi, etj.

Hafiz Hejthemiu ka thënë: E ka përcjell Tabaraniu me disa rrugë, transmetuesit e njërës prej tyre janë të besueshëm; dmth ai ka shahit tjetër me të cilin përforcohet. Shuajb Arnauti për të tek Iben Hibani ka thene: Hadithi është HASEN. Ndërsa shejh Albani në "Silsile Sahiha" voll. 3, fq. 159 ka thënë: "Nëse mblidhen të gjitha rrugët e tij, hadithi është SAHIH".

[5] E ka shënuar Ahmedi në Musned (2165, 2553), Tabaraniu në Kebir (2822, 12837), Bejhekiu në Delail (6181), Hakimi në Mustedrek (8262) dhe pastaj ka thënë: Ky hadith është SAHIH sipas kushtit të Muslimit. Me të është pajtuar edhe Dhehebiu, e po kështu edhe Shuajb Arnauti prej bashkëkohorëve.

[6] Hadithin e ka shënuar edhe Tirmidhiu (3860), edhe Tabaraniu (882, 19325). Dhehebiu ka heshtur ndaj tij në Telhis, kurse sipas kushtit të Ibën Haxherit ai është hasen.

Mulla Alij Kariu në “Mirkat Mefatih” e ka cekur se ky hadith e ka shahit hadithin e Ibën Abasit.

[7] Tarih Jakubij (2/245).

Them: Gjatë gjurmimit, kam hasur se thirrja “Ja Husejna” për çudi, ekziston edhe në bibël. Si duket ka qenë thirrje e njohur e profetëve të Zotit përgjatë historisë. Sidoqoftë, çështja ka nevojë për më shumë hulumtim. Shiko këtë linkun: https://en.wikipedia.org/wiki/Hosanna

[8] Buhariu (3748).

[9] Tefsir Taberij, nr. 31193-31198 dhe hadithi është i saktë. Ngjashëm transmetohet edhe nga Ali ibën Ebi Talibi, Enes Ibën Maliku tek Musnedi I Ebu Jalasë (4113) dhe tek Suneni I Tirmidhiut (3255) mirëpo me sened të dobët transmetimi.

[10] Tefsir Taberij, nr. 31191.

Them: Në zinxhirin e këtij transmetimi gjendet Hakem ibën Dhahir Fezari, të cilin disa hadithologë e kanë akuzuar ashpër, sepse –si duket- ai paska folur keq për Muaviun. Tirmidhiu ka transmetuar prej tij. Xherhistët që e kanë dobësuar këtë transmetues, kanë përmendur se ai transmetonte hadithe të shpikura prej burrave të besueshëm! Prej haditheve të shpikura që ai I ka përcjell sipas tyre kanë qenë dy; hadithi: “Kur ta shihni Muavijen që ka hipur në minberin tim, vriteni” dhe hadithi tjetër: “Kur besatohen dy kalifë, vriteni të dytin”, mirëpo të dyja këto hadithe përcillen prej transmetuesve tjerë të besueshëm.

Hadithin e parë e transmeton edhe Abad ibën Jakubi prej Shrejkut, prej Zerrit. Shiko tek Semani në Ensab (3/95) dhe Ibën Hibani në Mexhruhinë (2/172). Ubad ibën Jakub Esediu është Ebu Seid Kufi prej transmetuesve të Buhariut , Tirmidhiut dhe Ibën Maxhes. Edhe transmetuesit e tjerë janë që të gjithë të besueshëm. Ndërsa hadithin e dytë (Kur besatohen dy kalifë, vriteni të dytin) e ka transmetuar Muslimi. Atëherë ku është faji i Hakem ibën Dhahirit?!!! A vetëm pse se ka dashur Muaviun, duhet ti lihen hadithet e të akuzohet me lloj lloj gënjeshtre të pavërtetuar?!!! Çudi!

[11] Transmeton Tabaraniu në Muxhem Kebir (2856) . Hejthemiu në Mexhma Zevaid (9/196) tha: Transmetuesit e tij janë të besueshëm. Pastaj solli edhe një haber tjetër pas tij dhe deklaroi: E përcjell Tabaraniu dhe tansmetuesit e tij janë të besueshëm gjithashtu.

Them: Transmetimi është I saktë ashtu siç ka thënë Hejthemiu. Këtë transmetim e përmend edhe Hafëz ibën Adimi në “Bug'jetu Taleb” (6/2637) me sened prej hafëz Jakub ibën Sufjanit; Ibën Sadi në Tabakat kur flet për biografinë e Hysejnit, etj.

Një haber i ngjashëm transmetohet edhe prej Ummu Hibanit. Shiko: Tarih ibën Asakir kur flet për biografinë e imam Hysejnit me nr. 301 dhe librin e Havarizmit (2/102, nr. 17).

[12] Shiko me gjerësisht: Dolabi në “Dhurrije Mutahare” nr. 170; Beladheri në “Ensab Eshraf”(3/209, nr. 54); Hatib Bagdadi në Tarih Bagdad (3/300) kur foli për biografinë e Muhamed ibën Mundhir Bagdadit; Muhib Taberiu në “Dhehiretu Ukba; Sebt ibën Xheuzi në “Tedhkiretul Havas”; Ibën Sadi në Tabakat; Ibën Asakiri në Tarih, Muteki Hindi në Kenzul Ummal(13/673, nr. 37722), etj. Edhe këto gjurmë përforcojnë saktësinë e tregimit tonë.

[13] E ka transmetuar Ibën Ebi Shejbe në Musanef (37370), Tabarani në Muxhem Kebir (2873, 2838, 2839), Hethemiu në Mexhma Zevaid (9/197), Ibën Asakiri në Tarih Dimeshk (14/226), Mizi në Tehdhib Kemal (6/432, 433), Ibën Veziri në “Avasim ve Kavasim, Dhehebiu në Sijer (3/312), dhe transmetuesit janë të besueshëm.

[14] Shiko: Bejhekiu në Delail Nubuve (6/471), Tehdhib Kemal (6/433), etj.

Them: Ka thënë Ibën Hibani në librin e tij “Thikatë”: Nudre Ezedije ishte prej Basrës, transmetonte prej Hysejnit. Banorët e Basrës kanë transmetuar prej saj lajmin kur ka rënë gjak nga qielli kur është vrarë Hysejni”. Libri “Thikatë” (5/487, nr. 5862).

Transmetimi përforcohet edhe me atë që përcjell hafëz Ibën Asakiri në Tarikh Dimeshk (14/227-229), dhe atë që ka përcjellur hafëz Ibën Ebi Xhirade I njohur si Ibën Adimi në librin “Bug’jetu Taleb”(6/2635, 2636, 2639).

[15] Xherh ve Tadil (4/216, nr. 941).

Them: Ka thënë Ibën Hibani: Selim Kasi është Ebu Ibrahimi, që ka thënë: “Ditën e vrasjes së Hysejnit qielli ka lëshuar gjak”. Shiko: “Thikatë”(4/329, nr. 3165).

[16] Shiko linkun e mëposhtëm, tek viti 685: http://www.britannia.com/history/docs/676-99.html

[17] http://en.wikipedia.org/wiki/Red_rain_in_Kerala

[18] Tefsir Ruh Bejan.

Vërejtje: Dukuria e skuqjes së qiellit ka qenë edhe para vrasjes se imam Hysejnit.